Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Koninie

WYROK

W I M I E N I U

R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J

Dnia 22 lutego 2024 r.

Sąd Rejonowy w Koninie, Wydział I Cywilny

w składzie następującym

Przewodniczący: Sędzia Magdalena Kuś

Protokolant: sekr. sąd. Martyna Kujawa

po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. w Koninie

na rozprawie

sprawy z powództwa: W. B.

przeciwko: Miastu K.

o ustalenie istnienia stosunku prawnego

I.  Ustala, że powód W. B. wstąpił w stosunek najmu lokalu mieszkalnego numer (...) położonego przy ul. (...) w K. w miejsce dotychczasowego najemcy C. B. (1) zmarłego w dniu 27.07.2023r.

II.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.100 zł (jeden tysiąc sto złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sędzia Magdalena Kuś

Sygn. akt I C 1337/23

UZASADNIENIE

Powód W. B. wniósł przeciwko Miastu K. o ustalenie istnienia stosunku najmu lokalu usytuowanego w budynku przy ul. (...) w K. oraz zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż jego ojciec C. B. (1) wynajmował od wielu lat ww. lokal komunalny, przy czym umowa była wielokrotnie aneksowana. W 2023 r ojciec powoda zmarł. Powód wskazał, iż zamieszkiwał z ojcem, wobec czego winien wejść w stosunek najmu ww. lokalu. Na potwierdzenie powyższego powód dołączył szereg dokumentów, nadto zgłosił dowód z zeznań licznych świadków. Powód podniósł, iż pozwany nie chce go wpisać w umowę najmu zasłaniając się tym, że jego ojciec składał wnioski o dofinansowanie na czynsz, wskazując, iż mieszka sam, o których to wnioskach powód nie wiedział. Powód podniósł, iż jest gotów zwrócić kwotę przyznanego dofinansowania nieprawnie pobranego przez jego ojca. Powód podniósł, iż zamieszkuje w przedmiotowym mieszkaniu od urodzenia.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasadzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany wskazał, że zaprzecza aby powód zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu wraz ze swoim ojcem w chwili jego śmierci. Z dokumentacji, którą dysponuje pozwany wynika, że C. B. (1) zamieszkiwał w ww. lokalu sam od chwili śmierci jego żony H. B., która zmarła w roku 2015 aż do swojej śmierci. Tym samym pozwany stanął na stanowisku, że stosunek najmu wygasł z chwilą śmierci C. B. (1).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ojciec powoda C. B. (1) od 13.10.2015 r., tj. śmierci swojej żony H. B. był jedynym najemcą lokalu położonego przy ul. (...) w K.. Zmarł on w dniu 27.07.2023 r.

W. B. – syn C. B. (1) - urodził się w dniu (...) Od urodzenia zamieszkiwał wraz z rodzicami w lokalu przy ul. (...). W 2010 r. powód zawarł związek małżeński z K. M., z którą po ślubie zamieszkiwał również w ww. lokalu. Małżonkowie wobec narodzin córki z uwagi na mały metraż mieszkania przy ul. (...) oraz grupę inwalidzką matki powoda, przeprowadzili się do wynajętego przez nich mieszkania. Małżonkowie następnie rozstali się, uzyskując rozwód w dniu 13.01.2016 r.

Powód jeszcze przed orzeczeniem rozwodu ponownie wprowadził się do mieszkania przy ul. (...), w którym to mieszkaniu zamieszkuje stale do chwili obecnej.

Powód zameldowany jest od urodzenia pod adresem K., ul. (...). Nigdy nie zmienił adresu zameldowania. Powód składając dokumenty w różnych instytucjach (m.in. deklarację wyboru lekarza rodzinnego, rozliczenia podatkowe) czy też zawierając umowy (o pracę, o pożyczkę, sprzedaży motoroweru, ubezpieczenia komunikacyjnego) wskazywał ww. adres jako adres swojego zamieszkania.

/dowód: zeznania świadków D. S., k. 92, K. J., k. 92v, A. M., k. 93, J. S., k. 93, L. K., k. 93, D. M., k. 93v, R. B., k. 93v-94, A. B., k. 94, zeznania powoda, k. 94, zaświadczenie o zameldowaniu, k. 11v, deklaracja wyboru lekarza, k. 12, potwierdzenie modyfikacji zlecenia stałego, k. 12v, porozumienie zmieniające warunki pracy, k. 13, umowa pożyczki, k. 13v, deklaracje o przychodach, k. 14 – 19, umowa o kredyt, k. 20v umowa o pracę k. 21, 24v, porozumienie, k. 21v, zaświadczenie o zatrudnieniu, k. 22, umowa o pracę, k. 22v, umowa zlecenia, k. 23, 24, umowa sprzedaży motoroweru, k. 25, zaświadczenie o przebiegu ubezpieczeń komunikacyjnych, k. 26, polisa, k. 26v -27, pismo z dnia 01.8.2023 r., k. 29 wraz z dowodem nadania k. 29v, podsumowanie stanu konta w (...) (...), k. 30, pismo z (...)w K. z dnia 28.12.2020 r., k. 30v-31, wydruki PESEL-SAD powoda i C. B. (1)/

W dniu 16.05.2023 r. ojciec powoda - C. B. (1) złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w którym to wniosku wskazał, że w gospodarstwie domowym zamieszkuje sam.

/dowód: wniosek z deklaracją, k. 67-70/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy, zeznań świadków i zeznań powoda.

Osobowy materiał dowodowy w postaci zeznań świadków pozwolił Sądowi na ocenę okoliczności mających wpływ na uwzględnienie powództwa. Świadkowie byli zgodni, że w chwili śmierci C. B. (1) jego syn W. B. mieszkał w przedmiotowym mieszkaniu. Powyższe potwierdzają również dokumenty przedłożone przez powoda.

Tym samym Sąd uznał, iż złożenie przez C. B. (1) wniosku o dofinansowanie do czynszu podyktowane mogło być chęcią zaoszczędzenia przez niego niewielkich dochodów z emerytury, i mimo, że było składane pod rygorem odpowiedzialności karnej nie polegało na prawdzie. Sąd w tym zakresie dał wiarę licznym zeznaniom świadków, którzy w sposób konsekwentny i przekonywujący wskazywali na fakt zamieszkiwania powoda w mieszkaniu przy ul. (...) od urodzenia, z krótką przerwą w trakcie trwania małżeństwa powoda, które zakończyło się z początkiem 2016 r.

Należy podkreślić, iż ramy swobodnej oceny dowodów są wyznaczone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi do pozostałego materiału dowodowego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2002 r., I PKN 106/01). Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to ocena ta musi być uznana za prawidłową, chociażby w równym stopniu z tego samego materiału dowodowego można byłoby wysnuć wnioski odmienne.

Należy podkreślić, iż nie jest obowiązkiem Sądu poszukiwanie dowodów z urzędu. Działanie sądu z urzędu może, bowiem prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron ( por. wyrok SN z 12.12.2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116 z glosą aprobującą Broniewicza OSP 2001/7-8/116, uchwała składu 7 sędziów SN z 19.05.2000 r. III CZP 4/00, OSNC 2000/11/195). Postępowanie cywilne jest bowiem postępowaniem kontradyktoryjnym, gdzie aktywność dowodowa obciąża strony procesu. Wszelkie działania Sądu z urzędu mogłyby być poczytane jako naruszające zasadę równych praw stron gdyż w istocie rzeczy prowadziłyby do faworyzowania jednej ze stron procesu na niekorzyść drugiej. W tej kwestii należy wskazać, na art. 3 k.p.c. czy art. 232 k.p.c. Możliwość podejmowania inicjatywny dowodowej przez sąd może mieć jedynie charakter wyjątkowy w sytuacji rażącej nierównowagi procesowej stron, gdy dany dowód jest niezbędny do rozstrzygnięcia, a strona sama z przyczyn wewnętrznych nie jest w stanie przejawiać inicjatywy dowodowej. Z taką sytuacją zdaniem Sądu nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji obowiązek wynikający z art. 6 k.c. w procesie jest realizowany poprzez zgłaszanie stosownych wniosków dowodowych celem udowodnienia okoliczności, na które powołuję się strona procesu. Stosownie do art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ewentualne ujemne skutki nieprzedstawienia dowodu obciążają stronę, która nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku ( por. wyrok SN z 15.07.1999 r. I CKN 415/99 LEX 83805). Tym samym w tej samej sprawie na stronach może spoczywać obowiązek udowodnienia różnych okoliczności faktycznych w zależności od tego, jakie skutki prawne z nich poszczególne strony wywodzą. Należy również podkreślić, iż samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą ( por. wyrok SN z 22.11.2001 r. I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44 ).

Należy podkreślić, iż ramy swobodnej oceny dowodów są wyznaczone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi do pozostałego materiału dowodowego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2002 r., I PKN 106/01). Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to ocena ta musi być uznana za prawidłową, chociażby w równym stopniu z tego samego materiału dowodowego można byłoby wysnuć wnioski odmienne.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Podstawę żądania powoda stanowi art. 189 k.p.c. w zw. z art. 691 k.c.

Należy wskazać, że skoro istnienie stosunku najmu jest kwestionowane przez stronę pozwaną, powód niewątpliwie posiada interes prawny, aby w drodze powództwa o ustalenie usunąć zaistniały stan niepewności. Interes prawny stanowi przesłankę merytoryczną powództwa o ustalenie, warunkującą określony skutek tego powództwa, w sposób niezależny od innych wymaganych przez prawo materialne lub procesowe okoliczności. Od istnienia interesu prawnego w wytoczeniu powództwa uzależniona jest dopuszczalność badania zasadności żądania powoda, przy czym poprzez interes prawny rozumie się interes dotyczący szeroko rozumianych praw i stosunków prawnych. Występuje on wówczas, gdy istnieje niepewność prawa lub stosunku prawnego zarówno z przyczyn faktycznych, jak i prawnych. Niepewność ta może być wynikiem spodziewanego kwestionowania prawa lub kwestionowania stosunku prawnego (por. Ereciński T. (red.) Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, za pośrednictwem Systemu Informacji Prawnej LEX). Uwzględnienie powództwa przewidzianego w art. 189 k.p.c. wymaga ustalenia, że powód posiada interes prawny w wyjaśnieniu stanu niepewności co do istniejącego między stronami stosunku prawnego lub prawa. Skuteczne powołanie się na interes prawny wymaga więc wykazania, że oczekiwane rozstrzygnięcie wywoła takie skutki w stosunkach między stronami, w następstwie których ich sytuacja prawna zostanie określona jednoznacznie i tym samym wyeliminowane zostanie ryzyko naruszenia w przyszłości praw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2002 r., II CKN 919/99, LEX nr 54376). W razie sporu między wynajmującym a osobami powołującymi się na wstąpienie w stosunek najmu po zmarłym najemcy, osoby te powinny wystąpić do sądu o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu i to bez względu na to, czy źródłem najmu jest umowa czy decyzja administracyjna (uchwała SN z 21.3.1977 r., III CZP 19/77, OSNCP 1977, Nr 10, poz. 178)

W okolicznościach niniejszej sprawy powód wykazał istnienie interesu prawnego w ustaleniu wstąpienia w stosunek najmu lokalu położonego w K. przy ul. (...). Pozwany zaprzeczał bowiem istnieniu prawu powoda, zaś rozstrzygnięcie co do posiadania tytułu do lokalu zabezpieczy powoda przed orzeczeniem eksmisji, czy też ewentualnym powództwem ze strony pozwanej o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z zajmowanego lokalu. Roszczenie powoda opiera się na treści art. 691 k.c., w związku z czym wskazać należy, że regulacja ta statuuje kumulatywne przesłanki, od których uzależniona jest sukcesja prawa najmu lokali mieszkalnych. Wstąpić z mocy prawa w stosunek najmu może osoba, która: po pierwsze – należy do kręgu osób uprawnionych do nawiązania najmu po śmierci najemcy (art. 691 § 1 k.c.), po drugie zaś – stale zamieszkiwała z poprzednim najemcą aż do chwili jego śmierci (art. 691 § 2 k.c.). W § 1 tego artykułu ustawodawca określił krąg osób, które w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego wstępują w stosunek najmu, wymieniając wśród nich dzieci najemcy lokalu. Z kolei zgodnie z treścią art. 691 § 5 k.c. – wstąpienie w stosunek najmu z mocy prawa osoby z kręgu podmiotów uprawnionych określonych w art. 691 § 1 k.c. nie jest możliwe w razie śmierci jednego z współnajemców lokalu. Art. 691 k.c. dotyczy wszelkich lokali mieszkalnych, w tym lokali zakładowych, komunalnych, skarbowych, spółdzielczych (tak: red. K. Osajda, Kodeks cywilny. Komentarz, wydanie XIII, dostęp przez Legalis, komentarz do art. 691 k.c.). Ponadto, dla zastosowania powyższego przepisu nie ma znaczenia, na jakiej podstawie doszło do nawiązania stosunku najmu.

Wstąpienie w stosunek najmu po zmarłym najemcy na podstawie art. 691 k.c. następuje z mocy prawa, wystarczy samo spełnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie i bez względu na inicjatywę czy czynności podjęte przez wynajmującego czy najemcę, które ujawniałyby wolę kontynuowania najmu. W razie ziszczenia się warunków z art. 691 k.c. stosunek najmu trwa nadal, w takim samym kształcie, na takich samych warunkach, jakie istniały za czasów zmarłego najemcy, tyle że z udziałem osób wstępujących w jego miejsce. Dochodzi zatem do przekształcenia podmiotowego po stronie najemcy, zaś pozostałe elementy treści stosunku najmu nie ulegają zmianie.

W wyroku z dnia 3 lutego 2000 roku Sąd Najwyższy (vide I CKN 40/99, LEX nr 811808) wskazał, że przesłanka stałego zamieszkiwania z najemcą oznacza konieczność ześrodkowania przez osobę całej swej działalności życiowej w lokalu najemcy, tak by zajmowany przez tę osobę lokal stanowił jej centrum życiowe. Przez stałe zamieszkanie, stanowiące przesłankę nabycia praw najmu, należy rozumieć zamieszkiwanie w konkretnym mieszkaniu, w określonej miejscowości z zamiarem stałego pobytu, wyrażonym przez to, że w tym mieszkaniu i tej miejscowości skupia się życie osobiste i działalność osoby bliskiej najemcy (zob. również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 1980 roku, III CRN 61/80, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1997 r., sygn. akt I CKN 90/97, LEX nr 811810, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2001 r., sygn. akt V CKN 1827/00, LEX nr 52401). Dopuszczalne są przy tym przerwy w tym wspólnym zamieszkiwaniu (np. spowodowane dłuższym wyjazdem lub chorobą), w których następuje zerwanie więzi faktycznej z lokalem. Wówczas decydujące znaczenie ma ocena, czy przerwa we wspólnym zamieszkiwaniu miała charakter przejściowy, czy też oznaczała definitywne opuszczenie lokalu. Ocena konkretnych okoliczności sprawy powinna wówczas zmierzać do odtworzenia zamiaru obu wspólnie zamieszkujących osób, a więc czynnika „ze sfery ich świadomości i woli” (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 lutego 2002 r., I CKN 1023/99, LEX nr 53288,).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że pomiędzy stronami bezspornym było, że C. B. (2) w chwili śmierci był najemcą lokalu numer (...) położonego przy ulicy (...) w K., a powód W. B. jest jego synem. Aby stwierdzić czy powód jako dziecko najemcy wstąpił w stosunek najmu po jego śmierci, ustalić należało, czy zamieszkiwał w ww. lokalu stale z C. B. (1) aż do chwili jego śmierci, tj. do dnia 27 lipca 2023 r. Spór pomiędzy stronami postępowania dotyczył właśnie kwestii stałego zamieszkiwania powoda z ojcem w spornym lokalu w chwili jego śmierci. Powód uzasadniał bowiem swoje żądanie, wypełnieniem ustawowych przesłanek umożliwiających mu wstąpienie w stosunek najmu po zmarłym ojcu, pozwany natomiast argumentował, że powód nie wyczerpał pojęcia „stałego zamieszkiwania”, opierając się na oświadczeniu ojca powoda, albowiem C. B. (1) wskazał we wniosku o dofinansowanie do czynszu, iż zamieszkuje sam w przedmiotowym lokalu.

Na stałe zamieszkiwanie powoda wraz najemcą w przedmiotowym lokalu wskazują zgodne zeznania wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków – sąsiadów i braci powoda. Osoby te zgodnie twierdziły, że powód zamieszkiwał tam od wielu lat - także w chwili śmierci swego ojca, aż do chwili obecnej, w tym czasie nie wyprowadzał się, a lokal ten stanowił jego centrum życiowe.

Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, oparł się na licznych dokumentach złożonych przez powoda w różnych instytucjach państwowych (m.in. deklaracji wyboru lekarza rodzinnego, rozliczeniach podatkowych) czy też w dokumentach prywatnych, m.in. zawieranych umowach cywilnoprawnych (o pracę, o pożyczkę, sprzedaży motoroweru, ubezpieczenia komunikacyjnego). We wszystkich tych dokumentach powód wskazywał przedmiotowy adres jako adres swojego zamieszkania. Ww. dokumenty niekwestionowane przez stronę pozwaną Sąd uznał za w pełni wiarygodne, a okoliczności, do których się odnoszą za udowodnione.

Najważniejsze i najistotniejsze jednak z punktu widzenia zasadności powództwa okazały się osobowe źródła dowodowe w postaci zeznań świadków: D. S., K. J., A. M., J. S., L. K., D. M.. Wszyscy ww. świadkowie są osobami obcymi dla powoda, przy czym zamieszkują w bezpośredniej bliskości przedmiotowego lokalu, tzn. w tym samym lub pobliskim budynku. Ww. osoby, zdając sobie sprawę z odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, wszyscy zeznawali w sposób konsekwentny, logiczny i szczery, iż powód zamieszkuje w sposób ciągły w mieszkaniu przy ul. (...), gdzie jest jego jedyne centrum życiowe. Większość sąsiadów to osoby znające powoda od bardzo dawna. Utrzymują oni relacje sąsiedzkie. Większość ze świadków, w tym D. S., K. J., A. M., J. S., wskazywało, iż ich wiedza o zamieszkiwaniu powoda w przedmiotowym mieszkaniu wynika z ich naocznych bezpośrednich obserwacji, ale także rozmów z samym C. B. (1), który w rozmowach wskazywał na fakt zamieszkiwania z synem. Świadkowie niezależnie od siebie podawali jeszcze jedną ważną okoliczność, tzn. wskazywali na bardzo dobre relacje łączące powoda z ojcem, a także wszem i wobec okazywaną radość przez C. B. (1) z zamieszkiwania z synem, który po stracie żony czuł się bardzo samotny. W/w osoby twierdziły, że często widywały powoda, m.in. np. przy wychodzeniu do pracy czy powrotach do domu. Świadkowie wskazywali również, że samochód powoda parkowany był ( i jest) w sposób ciągły na parkingu przed blokiem, co również oznacza, że powód na chwilę śmierci C. B. (1) mieszkał w spornym lokalu. Co więcej, świadkowie potwierdzili, że powód miał w tym mieszkaniu swój pokój i swoje rzeczy osobiste. Także z zeznań braci powoda: R. B. i A. B., a zatem osób utrzymujących z powodem bliskie relacje i kontakty, regularnie spotykających się z powodem, zaangażowanych w jego życie i zorientowanych w jego planach życiowych, wynika że powód od zawsze zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, za wyjątkiem przerwy w trakcie trwania jego małżeństwa. Wszyscy świadkowie byli pewni, że w chwili śmierci C. B. (1) powód zamieszkiwał w niniejszym mieszkaniu. Zeznania w/w świadków były spójne, logiczne, wzajemnie się uzupełniały i w pełni korespondowały z zeznaniami powoda. Świadkowie słuchani przed Sądem byli w swoich twierdzeniach kategoryczni.

Wskazane dowody w ocenie Sadu pozwalają w sposób pewny ustalić, iż powód do śmierci swojego ojca mieszkał z zamiarem stałego pobytu w K. przy ul. (...), a okoliczności tej nie może zmienić fakt złożenia oświadczenia przez C. B. (1), tym bardziej, że nie jest nawet możliwym ustalenie pobudek jakimi mógł się kierować ojciec powoda. Należy pamiętać, iż był on człowiekiem starszym, przy czym umiejącym dbać o własne interesy. Zamieszkiwanie przez powoda w przedmiotowym mieszkaniu nie było determinowane jedynie koniecznością wsparcia ojca po śmierci żony (a matki powoda) i potrzebą zapewnienia mu opieki. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż powód po rozwodzie nie miał gdzie zamieszkać, nie miał swojego mieszkania, stąd powrócił do spornego lokalu, który traktował od urodzenia jako swój dom, swoje centrum życiowe. Tam koncentrowała się jego aktywność życiowa, tam posiadał swoje rzeczy osobiste.

Należy również zaznaczyć, że o fakcie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu świadczy również pismo dołączone do pozwu, a datowane na 28.12.2020 r., gdzie odmówiono powodowi pozytywnej opinii w procesie starania się o przydział lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta K.. Pismo to potwierdza, że powód zamieszkiwał właśnie przy ul. (...), albowiem na ten adres powyższe pismo dostarczono. Podobnie doręczane były pisma z banku czy też Urzędu Skarbowego w K..

Strona pozwana wskazując na brak przesłanek pozwalających powodowi wstąpić w stosunek najmu po zmarłym ojcu powołała się jedynie na ww. oświadczenie zmarłego C. B. (1), z którego wynikać miało, że powód nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Sąd uznał, że złożenie przez C. B. (1) wniosku o dofinansowanie do czynszu mogło być podyktowane chęcią zaoszczędzenia przez niego niewielkich dochodów z emerytury, nie polegało ono jednak na prawdzie.

Stwierdzić dalej należy, iż pozwany, sprzeciwiając się żądaniu pozwu, nie wykazał, by powód zamieszkiwał w chwili śmierci ojca w innym lokalu niż przedmiotowy. Strona pozwana nie zaoferowała w tym celu żadnych dowodów. W ocenie Sądu to powód w niniejszej sprawie zdołał jednoznacznie, w sposób kategoryczny wykazać stosownymi dokumentami i zeznaniami świadków, że centrum jego życia co najmniej od momentu rozwodu - przez wiele lat przed śmiercią C. B. (1) koncentrowało się w lokalu nr (...) przy ul. (...) w K. i że tak też było w chwili śmierci ww. najemcy.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd uwzględnił powództwo w całości i orzekł jak w pkt I wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasądzając na rzecz powoda jako strony wygrywającej sprawę kwotę 1.100 zł tytułem kosztów procesu, które obejmują 200 zł opłaty od pozwu i 900 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego obliczonego stosownie do § 2 pkt 3 Rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( pkt II wyroku).

Sędzia Magdalena Kuś