Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Koninie

WYROK

W I M I E N I U

R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J

Dnia 20 grudnia 2023 r.

Sąd Rejonowy w Koninie, Wydział I Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Magdalena Kuś

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. w Koninie

na posiedzeniu niejawnym (art. 224 § 3 k.p.c.)

sprawy z powództwa: J. K.

przeciwko: A. C. (1)

o z apłatę

I.  Zasądza od pozwanego A. C. (1) na rzecz powoda J. K. kwotę 7.500 zł (siedem tysięcy pięćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23.11.2022 r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.000 zł (trzy tysiące złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

IV.  Nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Koninie:

- od pozwanego kwotę 181,07 zł (sto osiemdziesiąt jeden złotych siedem groszy) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych.

V.  Nadaje wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 5.000 zł.

Sędzia Magdalena Kuś

Sygn. akt I C 1160/22

UZASADNIENIE

Powód J. K. wystąpił przeciwko A. C. (1) z powództwem o zapłatę kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia, a nadto o zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, iż w dniu 22 sierpnia 2020 r. pozwany spowodował u niego obrażenia ciała w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony doznał złamania żuchwy, złamania ściany tylno-bocznej prawej zatoki szczękowej oraz wstrząśnienia mózgu, które to obrażenia naruszyły czynności jego ciała na czas powyżej 7 dni. Przeprowadzone postępowanie karne przeciwko pozwanemu doprowadziło do uznania jego winy. W wyniku zdarzenia u powoda doszło nadto do urazu głowy i wybicia zęba. Powód przebywał od 23 sierpnia do 26 sierpnia 2020r na Oddziale (...) (...) (...) w K.. Poddany został zabiegowi unieruchomienia złamania przy pomocy szyn nazębnych oraz wiązania międzyszczękowego sztywnego. Zabieg ten został wykonany w znieczuleniu miejscowym i wiązał się z całkowitym ograniczeniem przez okres kilku tygodni przyjmowania posiłków, z wyjątkiem płynów, co stanowiło dużą uciążliwość dla powoda i spowodowało utratę wagi o ok. 12 kg, a także osłabienie organizmu. Nadto zabieg ten łączył się z bardzo uciążliwym bólem, co dodatkowo utrudniało powodowi funkcjonowanie. Szczęka i żuchwa pozostały połączone wyciągiem międzyszczękowym, co wiązało się z brakiem możliwości otwierania ust, przy czym koszt specjalnej diety był bardzo wysoki. Każdy wysiłek fizyczny wiązał się z bólem, powód nie mógł funkcjonować bez pomocy osób najbliższych, prowadził oszczędny tryb życia. Powód jako młody, zaradny mężczyzna był zawstydzony faktem uzależnienia od innych osób. Nawet z pozoru prozaiczna czynność jak prowadzenie samochodu także sprawiała powodowi trudności. Konsekwencją zdarzenia był spadek kondycji oraz wypracowanej przez lata sylwetki. Powód do 20.10.2020 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Do chwili obecnej odczuwa dyskomfort przy spożywaniu twardych pokarmów. Zdarzenie wywołało o powoda stały uraz psychiczny, w wyniku przedmiotowego zdarzenia powód stał się nerwowy i ma stany lękowe.

Pozwany uznał powództwo co do kwoty 5.000 zł, wnosząc o oddalenie powództwa ponad tę kwotę oraz nieobciążanie go kosztami procesu z uwagi na jego sytuację rodzinną i majątkową.

Pozwany w uzasadnieniu wskazał, że jego wina za zaistniałe zdarzenie wobec dyspozycji art. 11 k.p.c. nie budzi wątpliwości, jednakże jak wynika z prawomocnego wyroku karnego powód otrzymał od niego kwotę 5.000 zł właśnie tytułem zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i psychiczne w ramach obowiązku naprawienia szkody. Pozwany wyraził wolę ugodowego zakończenia postępowania poprzez zapłatę 5.000 zł. Pozwany w odpowiedzi na pozew po raz kolejny wyraził ubolewanie za zaistniałą sytuację.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W nocy z dnia 21 na 22 sierpnia 2020 r. powód J. K. wraz z kolegami D. Ł. i K. K. byli na imprezie w klubie (...) na terenie (...) w Ś.. W tym samym klubie bawił się również pozwany A. C. (1), który wraz ze swoimi kolegami świętował wieczór kawalerski jednego z kolegów. Zarówno powód, jak i pozwany tego dnia spożywali alkohol. Ok. godz. 2.00 w nocy, w okolicach molo, obok samotnie siedzącego na ławce z wyciągniętymi nogami powoda, przechodził pozwany wraz z kolegami, jeden z nich potknął się (zahaczył) o nogi powoda, wówczas doszło do utarczki słownej i szarpaniny. W jej trakcie powód został uderzony przez pozwanego A. C. (1) pięścią w twarz. Było to jedno uderzenie, na skutek którego powód stracił przytomność. Na miejsce zdarzenia wezwana została karetka pogotowia. Powód nie chciał jechać do szpitala, ponieważ był pod wpływem alkoholu. Zgłosił się w godzinach rannych do (...) (...) w K.. Następnego dnia trafił do szpitala w K.. Leczony był w Oddziale (...) (...) w K. w dniach 23-26.08.2020 r. z rozpoznaniem: złamanie żuchwy ok. zębów 32-31 oraz wyrostka stawowego strony prawej, złamanie tylno-bocznej ściany prawej zatoki szczękowej. W dniu 25.08.2020 r. wykonano repozycję i unieruchomienie złamania wielokrotnego z odłamami pośrednimi żuchwy; zachowawczo – wykonano ortopedyczne unieruchomienie złamania przy pomocy szyn nazębnych standardowych oraz wiązania międzyszczękowego sztywnego oraz zastosowano farmakoterapię. W zaleceniach wskazano utrzymanie higieny jamy ustnej, oszczędzający tryb życia, unikanie urazów, dietę płynną oraz noszenie unieruchomienia do 07.10.2020 r.

Następnie powód leczony był w ramach refundacji NFZ. Odbył następujące wizyty w Poradni (...) (...):

- dnia 02.09.2020 r. – odnotowano złamanie żuchwy ok. 32-31 oraz wyrostka stawowego strony prawej, złamanie tylno-bocznej ściany prawej zatoki szczękowej. Kontrola poszpitalna. Leczenie zachowawcze – ortopedyczne za pomocą szyn nazębnych i ligatur drucianych + wiązania międzyszczękowe stałe. Noszenie unieruchomienia do 07.10.2020 r. Stan dobry, bez dolegliwości. Dociągnięto ligatury druciane. Kontrola za 2 tygodnie.

- dnia 16.09.2020 r. Kontrola. Odnotowano: Stan dobry. Dogięto ligatury. Kontrola za 2 tygodnie.

- dnia 30.09.2020 r. Odnotowano: Stan dobry. Kontrola 07.10.2020 r.

- dnia 07.10.2020 r. Kontrola. Odnotowano: stan dobry, usunięto wiązanie międzyszczękowe stałe. Przy rozwieraniu żuchwy zgłasza ból okolicy prawego wyrostka kłykciowego. Kontrola 13.10.2020 r.

- dnia 13.10.2020 r. - podczas której nastąpiło usunięcie szyn nazębnych w szczęce i żuchwie. Zlecono jamy ustnej. Ćwiczenia rozwierania szczęki.

- dnia 20.10.2020 r. Odnotowano: Stan dobry. Zgryz prawidłowy. Leczenie zakończono. Wydano zaświadczenie o zdolności do pracy.

/dowód: akta SR w Koninie, sygn. II K 1101/20, w tym zeznania świadka K. K. i D. Ł. oraz zeznania A. C.; dokumentacja medyczna, k. 10-19, opinia biegłego sądowego z dziedziny chirurgii szczękowo - twarzowej L. K., k. 88- 93, zeznania świadków M. K., k. 46v, W. W., k. 47, zeznania powoda, k. 47v, zeznania pozwanego, k. 47v/

Zgodnie z opinią biegłego sądowego z dziedziny chirurgii szczękowo – twarzowej powód w wyniku urazu doznał: złamania żuchwy ok. zębów 32-31, złamanie podstawy wyrostka kłykciowego prawego z ustawieniem odłamów złamania w skróceniu o ok. 0,5 cm z przemieszczeniem dogłowowego odcinka bocznie o ok. 0,3 cm, złamanie tylno-bocznej ściany prawej zatoki szczękowej z wgłobieniem fragmentu ściany do światła zatoki na głębokość 0,6 cm. Powód wymagał leczenia chirurgicznego z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej. Leczenie to związane było ze skutkami pobicia dnia 22.08.2020 r. Podczas badania przeprowadzonego przez biegłego sądowego stwierdzono kontakt słowny zachowany, logiczny, czaszka symetryczna, niebolesna przy opłukiwaniu, symetria twarzy: owal bródki asymetryczny – strona lewa niżej niż prawa – spowodowane złamaniem trzonu żuchwy, poza tym symetria twarzowej części czaszki niezaburzona, nos prosty, drożność nosa zachowana, smak i węch zachowany, brak blizn na twarzy związanych z przedmiotowym urazem, ruchomość gałek ocznych prawidłowa, dwojenia brak, badaniem palpacyjnym wyczuwalny nierówny brzeg bródki po stronie lewej, poza tym brak wyczuwalnych schodków kostnych. Odwodzenie i przywodzenie żuchwy oraz ruchy boczne żuchwy bezbolesne, brak trzasków i przeskakiwań w stawach skroniowo – żuchwowych w trakcie ruchów żuchwy. Odwodzenie żuchwy bez zbaczania, amplituda rozwarcia 46 mm – prawidłowa (zakres odwodzenia żuchwy powinien wynosić 40 – 60 mm). Ruchy boczne żuchwy przy maksymalnym bocznym przemieszczeniu żuchwy w prawo 7 mm, w lewo 8 mm. Brak dolegliwości bólowych samoistnych. Dolegliwości bólowe kości w okolicy urazu na zmianę pogody. Zwarcie zębów na wszystkich zębach, ale pacjent nie wyrażenie, że zmieniło się po wypadku – po stronie prawej. Przesunięta linia pośrodkowa zębowa o ½ siekacza dolnego w prawo, co może być związane ze zdarzeniem. Brak zaburzeń czucia twarzy. Niebolesność ujścia nerwu trójdzielnego. Brak porażenia nerwu twarzowego – prawidłowo marszczy czoło, zaciska oczy, szczerzy zęby, bruzdy nosowo – wargowo symetryczne. Brak zaburzeń związanych z przebytym złamaniem ściany tylno-bocznej prawej zatoki szczękowej.

W wyniku odniesionych złamań powód wymagał leczenia z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej. Został zakwalifikowany do leczenia ortopedycznego. Leczenie to związane było z unieruchomieniem szczęki i żuchwy do 07.10.2020 r., co powodowało utrudnienia higieny i konieczność spożywania pokarmów w formie płynnej oraz koniecznością spokojnego trybu życia.

Z powodu złamania żuchwy oraz złamania szczęki, ale niewielkich przemieszczeń odłamów niewpływających na funkcje i braku zaburzeń w odwodzeniu żuchwy oraz braku zaburzeń stawowych, prócz określonych dolegliwości bólowych na zmianę pogody oraz podczas długiego żucia, uszczerbek na zdrowiu w pkt 24A biegły określił na 2 %. Wielokrotne złamanie żuchwy było leczone ortopedycznie, złamanie szczęki zrosło się samoistnie. W chwili obecnej złamania wygojone prawidłowo, brak patologicznej ruchomości odłamów, prócz niewielkiej asymetrii bródki i zaburzeń linii pośrodkowej zębów, brak asymetrii twarzy spowodowanej przebytymi złamaniami.

Powód nie utracił żadnego zęba w wyniku przebytego urazu. Biegły wskazał, że utrata zęba trzonowego nie skutkuje powstaniem stałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu utraty zęba. Ponadto należy zauważyć, iż powód posiada ząb 37 z dużym ubytkiem próchnicowym. Nawet jeśli upośledzenie higieny podczas leczenia złamania żuchwy miało wpływ na stan zęba 37, w dniu dzisiejszym należałoby go jak najszybciej wyleczyć. Zaniedbanie i brak leczenia doprowadzić może wkrótce do utraty zęba 37. Zdaniem biegłego nie można wiązać obecnej choroby próchnicowej z upośledzeniem higieny przez okres 6 tygodni 3 lata temu.

Brak możliwości oceny czy utrata zęba nr 36 związana była przyczynowo – skutkowo z przebytym urazem. Brak dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia i usunięcia zęba 36.

Złamania twarzowej części czaszki w chwili obecnej są prawidłowo wygojone z niewielkim przemieszczeniem odłamów powodujących asymetrię owalu bródki oraz niewielkie przesunięcie linii pośrodkowej zębów. Następstwa takiego wygojenia kości nie skutkują zaburzeniem funkcji. Można uznać, że dolegliwości bólowe z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej u powoda związane były z procesem gojenia stłuczeń i mogły trwać ok 1-2 tygodni oraz gojenia kości i mogły trwać ok. 6 tygodni. Dolegliwości bólowe w tym zakresie powód określał w skali 1/10 i 7/10. Założenie szyn i wyciągu szczękowo – żuchwowego było według powoda bardzo bolesne, klasyfikując ból 10/10. W trakcie leczenia powód zażywał Nimesil 2 razy dziennie. Ból stopniowo malał 5/10 i trwał do tygodnia po zdjęciu szyn. Podczas odwodzenia żuchwy ból klasyfikował 4/10. Dolegliwości bólowe według powoda ustąpiły 3 tygodnie po zakończeniu leczenia. Jak wskazał biegły próg bólowy u każdego człowieka jest inny i trudno obiektywnie odpowiedzieć jaki był u powoda.

Leczenie złamania żuchwy uniemożliwiało podczas leczenia stosowania diety twardej. – możliwe było spożywanie pokarmów w postaci płynnej. W trakcie leczenia powód schudł 10 kg, co przy drobnej sylwetce było znaczne. Unieruchomienie wpływało również niekorzystnie na utrzymanie prawidłowej higieny jamy ustnej.

Wpływ urazu na funkcjonowanie powoda po urazie wymagało spokojnego trybu życia przez ok. 6 tygodni.

Rokowania na przyszłość są dobre. Złamania uległy wygojeniu z niewielkim przemieszczeniem odłamów. Wpływają one w niewielki sposób na funkcjonowanie codzienne powoda, powodując jedynie dyskretną asymetrię owalu bródki oraz powodując okresowe dolegliwości bólowe kostne.

Powód nie wymagał, nie wymaga i nie będzie wymagał leczenia stałego lub długotrwałego przyjmowania leków, odbywania rehabilitacji lub pozostawania pod specjalistyczną opieką lekarską, biorąc pod uwagę skutki przebytego urazu. Powód nie potrzebował pomocy osób trzecich w związku z przebytym urazem.

/dowód: opinia biegłego sądowego z dziedziny chirurgii (...) L. K., k. 88- 93, częściowo zeznania świadków M. K., k. 46v, W. W., k. 47, zeznania powoda, k. 47v, zeznania pozwanego, k. 47v/

Powód nie był leczony przez specjalistę z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii i takiego leczenia nie wymagał.

/dowód: opinia biegłego sądowego z dziedziny ortopedii S. F. (1), k. 118/

Powód ma 25 lat. Z zawodu jest tapicerem i w tym też zawodzie pracuje. W chwili obecnej powód nie leczy się z zakresu(...)i takiego leczenia nie wymaga. Nie odczuwa dolegliwości podczas żucia i gryzienia. Jedynie okresowo przy żuciu pojawiają się bóle w okolicach prawego stawu skroniowo-żuchwowego, a także bóle kostne na zmianę pogody, wymagające czasami farmakoterapii – środków przeciwbólowych. Na chwilę obecną powód nie korzysta z siłowni i basenu w zakresie takim, jak przed zdarzeniem.

Powód po zdarzeniu odczuwał niepokój i strach przed przebywaniem w tłumie, bojąc się powtórnego pobicia. Nie korzystał on jednak ani z pomocy psychologa ani psychiatry.

/dowód: opinia biegłego sądowego z dziedziny (...) L. K., k. 88- 93, zeznania świadków M. K., k. 46v, W. W., k. 47, zeznania powoda, k. 47v/

Wyrokiem Sądu Rejonowego w K.z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II K 1101/20 pozwanego A. C. (1) uznano za winnego przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. popełnionego w ten sposób, że w dniu 22 sierpnia 2020 r. w miejscowości Ś. ul. (...) spowodował obrażenia ciała u J. K. w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony doznał złamania żuchwy, złamania ściany tylno-bocznej prawej zatoki szczękowej oraz wstrząśnienia mózgu, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni i za to na podstawie art. 157 § 1 k.k. wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 1 roku próby. W pkt IV wyroku na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono od pozwanego na rzecz J. K. nawiązkę w kwocie 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Poza tym zasądzono na rzecz J. K. kwotę 3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Pozwany zapłacił powodowi ww. kwotę 5.000 zł zadośćuczynienia.

/dowód: akta SR w Koninie, II K 1101/20, zeznania powoda i pozwanego, k.47v/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy, akt karnych, opinii biegłych oraz zeznań powoda, pozwanego i świadków M. K. i W. W..

Jako wiarygodne Sąd uznał zeznania powoda, w zakresie w jakim pokrywały się one z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności opiniami biegłych. Zeznania były szczere, spójne i logiczne. Należy jednak pamiętać, że w zakresie kwestii medycznych powód przedstawił swoją optykę postrzegania stanu zdrowia po wypadku, która jednak nie znalazła całościowo pokrycia w opinii biegłego sądowego z dziedziny chirurgii szczękowo – twarzowej. Podobnie Sąd ocenił zeznania świadków, tj. siostry powoda i jego dziewczyny.

Jako wiarygodne Sąd potraktował zeznania pozwanego – sprawcy zdarzenia, były one szczere i logiczne.

Za wiarygodne sąd uznał dokumenty dołączone do akt sprawy zważywszy, iż żadna ze stron ich nie zakwestionowała.

Sąd uwzględnił w całości opinię pisemną biegłej sądowej z dziedziny chirurgii szczękowo – twarzowej. Treść opinii wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny na to, że biegła we wnikliwy sposób przeanalizowała okoliczności istotne dla wyników opracowania, a sformułowana przez nią wnioski są zrozumiałe i w logiczny sposób wynikają z ustaleń, które legły u jej podstaw. Opinia była sformułowane w sposób jasny i czytelny, a jej wywody i wnioski zostały logicznie i precyzyjnie uzasadnione.

Wiarygodności opinii przydaje poziom wiedzy biegłej, podstawy teoretyczne opinii oraz sposób motywowania wyrażonych w niej stanowisk. Biegła przekonywująco umotywowała wnioski opinii, formułując je w sposób kategoryczny. Nie budzi też najmniejszych wątpliwości dojście przez biegłą do wniosków końcowych opinii, które stanowią logiczną konsekwencję wywodu myślowego treści całej opinii.

Jeśli chodzi o opinię biegłego z dziedziny ortopedii, to zdaniem biegłego S. F. nie doszło do jakiegokolwiek urazu podlegającego ocenie biegłego z dziedziny ortopedii (brak jakiejkolwiek dokumentacji w tym zakresie). Powód powyższego nie kwestionował.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 kwietnia 2005 w sprawie II CK 572/04 LEX nr 151656 specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. W ocenie Sądu przedmiotowe kryteria zostały przez opinię biegłych spełnione, stąd też opinie biegłych były dla Sądu przekonujące. Trzeba, bowiem pamiętać, iż Sąd nie może wyręczać biegłego, gdy chodzi o okoliczności, których stwierdzenie wymaga wiadomości specjalnych.

Na uwagę zasługuje fakt, iż strony nie zakwestionowały skutecznie ww. opinii, stąd i Sąd nie znalazł podstaw do ich negowania. Powód nie wnosił o sporządzenie opinii uzupełniającej, tym samym twierdzenia o zasadności przyjęcia 5 % uszczerbku na zdrowiu należało uznać jedynie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez biegłego.

Należy podkreślić, iż ramy swobodnej oceny dowodów są wyznaczone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi do pozostałego materiału dowodowego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2002 r., I PKN 106/01). Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to ocena ta musi być uznana za prawidłową, chociażby w równym stopniu z tego samego materiału dowodowego można byłoby wysnuć wnioski odmienne.

Należy podkreślić, iż nie jest obowiązkiem Sądu poszukiwanie dowodów z urzędu. Działanie sądu z urzędu może, bowiem prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron ( por. wyrok SN z 12.12.2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116 z glosą aprobującą Broniewicza OSP 2001/7-8/116, uchwała składu 7 sędziów SN z 19.05.2000 r. III CZP 4/00, OSNC 2000/11/195). Postępowanie cywilne jest bowiem postępowaniem kontradyktoryjnym, gdzie aktywność dowodowa obciąża strony procesu. Wszelkie działania Sądu z urzędu mogłyby być poczytane jako naruszające zasadę równych praw stron gdyż w istocie rzeczy prowadziłyby do faworyzowania jednej ze stron procesu na niekorzyść drugiej. W tej kwestii należy wskazać, na art. 3 k.p.c. czy art. 232 k.p.c. Możliwość podejmowania inicjatywny dowodowej przez sąd może mieć jedynie charakter wyjątkowy w sytuacji rażącej nierównowagi procesowej stron, gdy dany dowód jest niezbędny do rozstrzygnięcia, a strona sama z przyczyn wewnętrznych nie jest w stanie przejawiać inicjatywy dowodowej. Z taką sytuacją zdaniem Sądu nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji obowiązek wynikający z art. 6 k.c. w procesie jest realizowany poprzez zgłaszanie stosownych wniosków dowodowych celem udowodnienia okoliczności, na które powołuję się strona procesu. Stosownie do art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ewentualne ujemne skutki nieprzedstawienia dowodu obciążają stronę, która nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku ( por. wyrok SN z 15.07.1999 r. I CKN 415/99 LEX 83805). Tym samym w tej samej sprawie na stronach może spoczywać obowiązek udowodnienia różnych okoliczności faktycznych w zależności od tego, jakie skutki prawne z nich poszczególne strony wywodzą. Należy również podkreślić, iż samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą ( por. wyrok SN z 22.11.2001 r. I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44 ).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do zasady, a co do wysokości w przeważającej części.

Podstawę prawną roszczenia powoda stanowi przepis art. 415 k.c. Zakres roszczenia określa art. 444 k.c. i art. 445 k.c. Zgodnie z powołanymi przepisami w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, a także jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (art. 445 § 1 k.c.).

O wysokości zadośćuczynienia, w razie sporu decyduje Sąd przy czym w orzecznictwie jako kryteria wysokości „odpowiedniego” zadośćuczynienia wskazuje się w szczególności: rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpień, wiek pokrzywdzonego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość, stopień winy sprawcy (por. wyrok SN z 20.04.2006 r., IV CSK 99/05, LEX nr 198509 ).

Należy także podkreślić, iż jednym z kryteriów określających "odpowiedniość" zadośćuczynienia jest jego kompensacyjny charakter (por. m.in. wyrok SN z dnia 28 września 2001 r., III CKN 427/00), musi więc ono przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, przy utrzymaniu jej jednak w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSPiKA 1966, nr 4, poz. 92). Takie stanowisko znalazło również akceptację w wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu ( wyrok SA w Poznaniu z 21.02.2007 r., I ACa 1146/06, LEX nr 446225).

Należy podkreślić, iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ( wyrok z dnia 28.06.2005 r., I CK 7/05, LEX nr 153254 ) „Na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy. Faktem, jest, że mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nieznajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 k.c. Nadmienić też trzeba, że kwoty zadośćuczynienia zasądzane w innych sprawach mogą stanowić jedynie wskazówkę dla sądu rozpoznającego daną sprawę, natomiast w żadnym stopniu sądu tego nie wiążą”. O wysokości zadośćuczynienia powinien w zasadzie decydować rozmiar doznanej krzywdy wyrażony stopniem cierpień fizycznych i psychicznych (por. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r., III CZP 37/73, OSNCP 1974, nr 9, poz. 145, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40). Ze względu na niewymierny charakter krzywdy, oceniając jej rozmiar, należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym: czas trwania i stopień intensywności cierpień fizycznych i psychicznych, nieodwracalność skutków urazu (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, wiek poszkodowanego, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową, postawę sprawcy i inne czynniki podobnej natury (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 18 kwietnia 2002 r., II CKN 605/00, niepubl., Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - VI Wydział Cywilny z dnia 27 czerwca 2019 r., VI ACa 170/18).

Złożoność problematyki zaspokajania szkody w sferze niemajątkowej, trudnej do ustalenia i oszacowania, spowodowała, że ustawodawca wprowadził szczególne rozwiązanie zapewniające sądom orzekającym pewien luz decyzyjny (tzw. prawo sędziowskie), którego normatywnym wyrazem jest odwołanie do pojęcia „odpowiedniości” jako dyrektywy orzeczniczej w zakresie ustalenia wysokości zadośćuczynienia; pojęcie „odpowiednia suma pieniężna tytułem zadośćuczynienia” rozumieć należy jako wymóg indywidualizowania sytuacji pokrzywdzonego z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy oraz odniesieniem się do okoliczności obiektywnych. Ocena kryteriów decydujących o wysokości zadośćuczynienia zależy od okoliczności konkretnej sprawy, więc konfrontacja danego przypadku z innymi może dać jedynie orientacyjne wskazówki co do poziomu odpowiedniego zadośćuczynienia, a wysokość świadczeń przyznanych w innych sprawach, choćby w podobnych stanach faktycznych, nie może natomiast stanowić dodatkowego kryterium miarkowania zadośćuczynienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 23 września 2020 r., III CSK 337/19).

Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy istotnych dla określenia zadośćuczynienia należy uznać, iż zadośćuczynienie dla powoda powinno wynosić 12.500 zł.

W zdarzeniu z dnia 22.08.2020 r. powód doznał złamania żuchwy ok. zębów 32-31, wyrostka stawowego strony prawej oraz złamania tylno-bocznej ściany prawej zatoki szczękowej. Na miejsce zdarzenia została wezwana karetka, gdzie udzielono powodowi pierwszej pomocy. Następnego dnia powód miał udzieloną pomoc lekarską w (...), gdzie wykonano badania diagnostyczne. Od 23.08.2020 r. powód przebywał przez 4 dni w szpitalu na oddziale (...), gdzie wykonano repozycję i unieruchomienie wielokrotnego z odłamami pośrednimi złamania żuchwy; zachowawczo – wykonano ortopedyczne unieruchomienie złamania przy pomocy szyn nazębnych standardowych oraz wiązania międzyszczękowego sztywnego oraz zastosowano farmakoterapię. W zaleceniach wskazano utrzymanie higieny jamy ustnej, oszczędzający tryb życia, unikanie urazów, dietę płynną oraz noszenie unieruchomienia do 07.10.2020 r. Niezdolność do pracy powoda trwała 2 miesiące. Wskazane było ograniczenie wysiłku fizycznego przez ok. 6 tygodni. Zakres ograniczeń nie powodował jednak konieczności opieki i pomocy innych osób w czynnościach życia codziennego i w samoobsłudze. Fakt świadczenia pomocy przez osoby bliskie, tj. przygotowywanie posiłków było naturalnym następstwem troski o powoda po zdarzeniu.

Wielokrotne złamanie żuchwy z przebytym złamaniem ściany tylno-bocznej prawej zatoki szczękowej wymagało leczenia chirurgicznego. Leczenie związane było z unieruchomieniem szczęki i żuchwy do 07.10.2020 r. (czyli przez okres ok. 6 tygodni), co powodowało utrudnienia higieny i konieczność spożywania pokarmów w formie płynnej oraz koniecznością spokojnego trybu życia. Wpływ urazu na funkcjonowanie powoda po urazie wymagało spokojnego trybu życia przez ok. 6 tygodni. W trakcie leczenia powód schudł 10 kg, co przy drobnej sylwetce było znaczne.

Zgodnie z opinią biegłego sądowego z dziedziny chirurgii szczękowo – twarzowej złamanie żuchwy oraz złamanie szczęki z niewielkimi przemieszczeniami odłamów niewpływającymi na funkcje i nie powodującymi zaburzeń w odwodzeniu żuchwy oraz zaburzeń stawowych (prócz określonych dolegliwości bólowych na zmianę pogody oraz podczas długiego żucia) spowodowało 2% stały uszczerbek na zdrowiu (pkt 24A rozporządzenia). Złamanie żuchwy było leczone ortopedycznie, złamanie szczęki zrosło się samoistnie. W chwili obecnej złamania wygojone jest prawidłowo, brak patologicznej ruchomości odłamów, prócz niewielkiej asymetrii bródki i zaburzeń linii pośrodkowej zębów, brak asymetrii twarzy spowodowanej przebytymi złamaniami.

U powoda nie wstępuje bolesność przy opłukiwaniu, drożność nosa jest zachowana, smak i węch zachowany, brak blizn na twarzy związanych z przedmiotowym urazem, ruchomość gałek ocznych prawidłowa, dwojenia brak. Odwodzenie i przywodzenie żuchwy oraz ruchy boczne żuchwy są bezbolesne, brak trzasków i przeskakiwań w stawach skroniowo – żuchwowych w trakcie ruchów żuchwy. Brak dolegliwości bólowych samoistnych. Występuje zwarcie na wszystkich zębach. Brak zaburzeń czucia twarzy. Niebolesność ujścia nerwu trójdzielnego. Brak porażenia nerwu twarzowego – powód prawidłowo marszczy czoło, zaciska oczy, szczerzy zęby, bruzdy nosowo – wargowo są symetryczne.

Powód nie utracił żadnego zęba w wyniku przebytego urazu. Poza tym biegły wskazał, że utrata zęba trzonowego nie skutkuje powstaniem stałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu utraty zęba. Przy czym brak jest możliwości oceny czy utrata zęba nr 36 związana była przyczynowo – skutkowo z przebytym urazem. Brak dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia i usunięcia zęba 36. Ponadto należy zauważyć, iż powód posiada ząb 37 z dużym ubytkiem próchnicowym. Nawet jeśli upośledzenie higieny podczas leczenia złamania żuchwy miało wpływ na stan zęba 37, w dniu dzisiejszym należałoby go jak najszybciej wyleczyć. Zaniedbanie i brak leczenia doprowadzić może wkrótce do utraty zęba 37. Zdaniem biegłego nie można wiązać obecnej choroby próchnicowej z upośledzeniem higieny przez okres 6 tygodni 3 lata temu.

Można uznać, że dolegliwości bólowe z zakresu chirurgii szczękowo – twarzowej u powoda związane były z procesem gojenia stłuczeń i mogły trwać ok 1-2 tygodni oraz gojenia kości i mogły trwać ok. 6 tygodni. Dolegliwości bólowe w tym zakresie powód określał w skali 1/10 i 7/10. Założenie szyn i wyciągu szczękowo – żuchwowego było według powoda bardzo bolesne, klasyfikując ból 10/10. W trakcie leczenia powód zażywał Nimesil 2 razy dziennie. Ból stopniowo malał 5/10 i trwał do tygodnia po zdjęciu szyn. Podczas odwodzenia żuchwy ból klasyfikował 4/10. Dolegliwości bólowe według powoda ustąpiły 3 tygodnie po zakończeniu leczenia. Jak wskazał biegły próg bólowy u każdego człowieka jest inny i trudno obiektywnie odpowiedzieć jaki był u powoda.

Rokowania na przyszłość są dobre. Złamania uległy wygojeniu z niewielkim przemieszczeniem odłamów wpływają w niewielki sposób na funkcjonowanie codzienne powoda, powodując jedynie dyskretną asymetrię owalu bródki oraz powodując okresowe dolegliwości bólowe kostne.

Powód nie wymagał, nie wymaga i nie będzie wymagał leczenia stałego lub długotrwałego przyjmowania leków, odbywania rehabilitacji lub pozostawania pod specjalistyczną opieką lekarską, biorąc pod uwagę skutki przebytego urazu. Powód nie potrzebował pomocy osób trzecich w związku z przebytym urazem.

W ocenie Sądu biorąc pod uwagę 2 % uszczerbek na zdrowiu i powyższe okoliczności, w tym obecny stan zdrowia powoda, zadośćuczynienie w wysokości 12.500 zł kształtuje się na wysokim, ale i adekwatnym poziomie. Sąd miał na uwadze okoliczności w jakich doszło do zdarzenia, cierpienia powoda związane z zabiegiem, a także unieruchomieniem szczęki, konieczność zmiany diety i związaną z tym utratę wagi przez powoda, a także fakt skazania sprawcy zdarzenia, tj. pozwanego, ale i przeproszenie pokrzywdzonego i przyznanie się do winy (dobrowolne poddanie się karze).

Niewątpliwym pozostaje, że powód doświadczył zarówno cierpień fizycznych, wynikających z dolegliwości bólowych, jak i cierpień psychicznych na skutek stresu wynikającego ze zdarzenia, co potwierdzają zarówno zeznania powoda, jak i świadków. Jednak należy pamiętać, że powód nie udał się po żadną pomoc w tymże zakresie. Nie uczęszczał ani do psychologa ani psychiatry. Tym samym nie można stwierdzić, aby u powoda wystąpiły zaburzenia adaptacyjne czy też stres pourazowy, powodujący choćby jakikolwiek długotrwały uszczerbek na zdrowiu.

Sąd nie znalazł tym samym podstaw do uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia w całości, albowiem przedmiotowe zdarzenie nie wpływa na dalsze funkcjonowanie powoda. Powód jest osobą młodą, nie wskazano, aby występowały jakiekolwiek ograniczenia w jego sprawności fizycznej czy też ograniczenia w możliwości uprawiania sportów. Leczenie zostało zakończone z dobrym efektem. Rokowania na przyszłość są dobre. Złamania uległy wygojeniu z niewielkim przemieszczeniem odłamów. Powód nie wymagał, nie wymaga i nie będzie wymagał leczenia stałego lub długotrwałego przyjmowania leków, odbywania rehabilitacji lub pozostawania pod specjalistyczną opieką lekarską.

Powód formułując swoje żądanie powinien uwzględnić wszystkie okoliczności wpływające na wysokość świadczenia, nie wyłączając okoliczności w jakich doszło do powstania szkody. Jak wynika z akt karnych do zdarzenia doszło podczas imprezy na terenie OW Marina w Ś., na której bawili się powód i pozwany ze swoimi znajomymi. Faktem jest również to, że zarówno powód, jak i pozwany podczas zdarzenia byli pod wpływem alkoholu, z tego też powodu powód odmówił przewiezienia go karetką do szpitala. Udał się on na (...) dopiero następnego dnia. Nie są do końca znane okoliczności w jakich doszło do zdarzenia, ale jak wskazywał kolega powoda – K. K. – do zdarzenia doszło ok. godz. 2.00 w nocy, kiedy to obok samotnie siedzącego na ławce z wyciągniętymi nogami w okolicach molo powoda, przechodził pozwany wraz z kolegami, jeden z nich potknął się (zahaczył) o nogi powoda, wówczas doszło do szarpaniny. W jej trakcie powód został uderzony przez pozwanego A. C. (1) pięścią w twarz. Biorąc pod uwagę, że przyczynienie się poszkodowanego nie wynika prima facie ze stanu faktycznego, a jego uwzględnienie przez sąd wymagałoby inicjatywy dowodowej po stronie pozwanego, nie było zasadnym obniżanie z tego powodu kwoty zadośćuczynienia. Jednakże racjonalnie oceniając sytuację, należało uwzględnić okoliczności i miejsce w jakich doszło do zdarzenia.

Każda sprawa o zadośćuczynienie za krzywdę na osobie jest indywidualna, a krzywdę poniesioną przez takie osoby ciężko jest ocenić i wyrazić w formie pieniężnej (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - I Wydział Cywilny z dnia 26 lutego 2020 r., I ACa 360/19).

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, iż kwota 12.500 zł stanowi adekwatne zadośćuczynienie za skutki zdarzenia z dnia 22 sierpnia 2020 r., przy czym należy pamiętać, że pozwany zapłacił już powodowi kwotę 5.000 zł, czego powód nie kwestionował. Tym samym do zapłaty pozostaje kwota 7.500 zł (pkt I wyroku).

Żądanie dalej idące oddalono jako wygórowane.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c.

Należy podnieść, że zgodnie z treścią przepisu art. 455 k.c., jeśli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Odsetki należą się za sam fakt opóźnienia się dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego (art. 481 § 1 k.c.). Zatem Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem powoda tj. od kwoty zasądzonego zadośćuczynienia od dnia doręczenia odpisu pozwu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c., zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.000 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (4.000 x 0,75 %). Powód wygrał w 75 %. Na koszty powoda złożyły się koszty opłaty sądowej w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 zł i zaliczki w kwocie 1.700 zł. Łącznie 4.000 zł.

W pkt IV wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał pobrać od pozwanego kwotę 181,07 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

W pkt V wyroku Sąd na podstawie art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 5.000 zł z uwagi na uznanie powództwa w powyższym zakresie.

Sędzia Magdalena Kuś