Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Koninie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2021 r.

Sąd Rejonowy w Koninie I Wydział Cywilny

Przewodniczący: sędzia Karol Dryjański

po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2021 r. w Koninie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. P., K. P.

przeciwko E. K.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej solidarnie na rzecz powódek kwotę 9.705 zł (dziewięć tysięcy siedemset pięć złotych) z odsetkami ustawowymi;

a)  od kwoty 6.500 zł (sześć tysięcy pięćset złotych) od dnia 14 listopada 2017 r. do dnia zapłaty,

b)  od kwoty 3.205 zł (trzy tysiące dwieście pięć złotych) od dnia 17 maja 2018 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanej solidarnie na rzecz powódek kwotę 2.720 zł (dwa tysiące siedemset dwadzieścia złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu;

3.  nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Koninie) kwotę 1.032,63 zł (jeden tysiąc trzydzieści dwa złote sześćdziesiąt trzy grosze) z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych.

sędzia Karol Dryjański

Sygn. akt I C 538/18

UZASADNIENIE

M. P. i K. P. wniosły o zasądzenie od E. K. kwoty 9.705 zł z ustawowymi odsetkami:

a)  od kwoty 6.500 zł od dnia 14.11.2017 r. do dnia zapłaty,

b)  od kwoty 3.205 zł od dnia następnego po doręczeniu pozwu do dnia zapłaty.

Ponadto powódki wniosły o zasądzenie od pozwanej na ich rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł według kosztów faktycznie poniesionych.

W uzasadnieniu powódki podniosły, że w dniu 10.09.2017 r. zakupiły od pozwanej samochód osobowy F. (...). Pojazd według zapewnień pozwanej miał być sprawny technicznie, wolny od wszelkich wad i nie naprawiany. W dniu 22.09.2017 r. powódki stwierdziły wadę samochodu uniemożliwiającą uruchomienie silnika. W dniu 27.09.2017 r. powódki zawiadomiły pozwaną o wadach fizycznych żądając ich usunięcia w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Pozwana w piśmie z dnia 05.10.2017 r. odmówiła usunięcia wad oświadczając, że nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Powódki telefonicznie kontaktowały się z pozwaną pytając, czy auto było uprzednio naprawiane, czemu pozwana zaprzeczyła. W piśmie z dnia 27.10.2017 r. powódki odstąpiły od umowy sprzedaży wskazując, że pozwana naprawiała sterownik silnika u mechanika, zatem auto w czasie zakupu miało wadę ukrytą, która uniemożliwia prawidłowe korzystanie z zakupionego auta. Poza tym zdaniem powódek pozwana wprowadziła je w błąd odnośnie stanu technicznego auta. Jednocześnie powódki wezwały pozwaną do zwrotu kwoty 6.500 zł w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Pozwana w piśmie z dnia 09.11.2017 r. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko. Powódki w piśmie z dnia 20.12.2017 r. wezwały pozwaną do zapłaty kwoty 6.500 zł.

Ponadto powódki zwróciły się do rzeczoznawcy o ustalenie stanu technicznego auta. Rzeczoznawca ustalił, że sterownik silnika nosi ślady ingerencji, a takie ingerowanie nie jest zgodne z technologią naprawy i może bezpośrednio zagrażać życiu użytkowników pojazdu. Koszt opinii wyniósł 615 zł.

Powódki po dokonaniu zakupu poniosły koszty związane z rejestracją auta w kwocie 256 zł, ubezpieczeniem auta w kwocie 1.398 zł wymianą rozrządu oleju i części w kwocie 936 zł.

W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powódek kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwana zarzuciła, że przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie do czasu oddania go do warsztatu (...) K. Ł. W..

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

E. K. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą N. E. K.. W ramach prowadzonej działalności pozwana trudni się sprzedażą aut używanych.

dowód: bezsporne, informacja z CEiIiDG k. 16

W dniu 10.09.2017 r. E. K. sprzedała M. P. i K. P. samochód osobowy F. (...) o numerze VIN (...). Cena wyniosła 6.500 zł.

Dzień przed zakupem powódki i W. P. (mąż M. P.) oglądali przedmiotowy samochód, który działał normalnie. Odbyła się jazda próbna. Mąż pozwanej zapewnił W. P., że w aucie nic nie było robione.

W dniu sprzedaży nie występowały żadne usterki ani wady, które objawiałyby się nieprawidłową pracą silnika.

dowód: faktura k. 13, dane identyfikujące k. 14, oświadczenie k. 15, zeznania W. P. k. 104 – 105, M. P. k. 150 – 151, E. K. k. 151, opinia biegłego R. W. k. 170 – 192, 215 – 219

Przed sprzedażą samochodu powódkom doszło do naprawy sterownika w tym pojeździe w zakresie przelutowania połączeń złącza. Naprawę wykonał J. J..

Producent pojazdów F. nie przewiduje technologii naprawy sterowników silnika, a naprawa wykonana przez J. J. nie była naprawą zgodną z technologią producenta pojazdu, który nie przewiduje takich napraw sterowników. Przedmiotowy pojazd przed jego sprzedażą powódkom posiadał zatem wadę techniczną i ukrytą.

dowód: stenogram k. 48 – 50, zeznania W. P. k. 104 – 105, J. J. k. 111 – 112, Ł. W. k. 145 – 146, M. P. k. 150 – 151, opinia biegłego R. W. k. 170 – 192, 215 – 219

Po zakupie przedmiotowego pojazdu powódki oddały samochód do warsztatu (...) K. prowadzonego przez Ł. W., który dokonał wymiany rozrządu, a nadto przełożył sterownik w inne miejsce, po czym ponownie przykręcił go do silnika.

Po odbiorze auta z warsztatu Ł. W. wystąpiły nieprawidłowa praca silnika oraz trudności z jego uruchomieniem.

W. P. postanowił udać się przedmiotowym autem do brata do H.. Jazda stała się niemożliwa, gdyż silnik zgasł. Auto oddano do warsztatu w H.. Podczas diagnozowania doszło wówczas do zalania sterownika preparatem do czyszczenia styków.

dowód: zeznania W. P. k. 104 – 105, J. J. k. 111 – 112, Ł. W. k. 145 – 146, M. P. k. 150 – 151, E. K. k. 151, opinia biegłego R. W. k. 170 – 192, 215 – 219

W dniu 25.09.2017 r. W. P. poinformował pozwaną, że ma problem z zakupionym samochodem. Pozwana odpowiedziała, że w samochodzie nic nie było robione.

dowód: korespondencja sms k. 34 – 35, zeznania W. P. k. 104 – 105, M. P. k. 150 – 151, E. K. k. 151

W dniu 30.09.2017 r. powódki skierowały do pozwanej zawiadomienie o wadach fizycznych przedmiotowego pojazdu polegających na braku możliwości uruchomienia silnika. Jednocześnie powódki wezwały pozwaną do usunięcia wady w terminie 14 dni od otrzymania pisma.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 05.10.2017 r. pełnomocnik pozwanej poinformował powódki, że pozwana kwestionuje okoliczności wskazane w powyższym piśmie powódek i odmawia usunięcia wady, gdy nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Strona pozwana podkreśliła, że w chwili sprzedaży pojazd był wolny od jakichkolwiek wad i w pełni sprawny.

dowód: pismo z dnia 27.09.2017 r. k. 22, potwierdzenie nadania k. 23, pismo z dnia 05.10.2017 r. k. 24, pełnomocnictwo k. 25

W piśmie z dnia 27.10.2017 r. powódki złożyły pozwanej oświadczenie o odstąpieniu od umowy z uwagi na ukryte wady fizyczne. Zdaniem powódek przed sprzedażą samochodu był w nim naprawiany sterownik silnika. Powódki wezwały pozwaną do zwrotu ceny zapłaconej przez nie za samochód, w terminie 7 dni od otrzymania pisma.

Pismo wysłano w dniu 03.11.2017 r.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 09.11.2017 r. pełnomocnik pozwanej oświadczył, że stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 05.10.2017 r. jest ostateczne.

W piśmie z dnia 20.12.2017 r. powódki wezwały pozwaną do zwrotu kwoty 6.500 zł wobec odstąpienia od umowy, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania.

Pismo doręczono pozwanej w dniu 21.12.2017 r.

dowód: pismo z dnia 27.10.2017 r. k. 26 – 29, potwierdzenie nadania k. 30, pismo z dnia 09.11.2017 r. k. 31, pismo z dnia 20.12.2017 r. k. 32, historia przesyłki k. 33

M. P. zleciła rzeczoznawcy S. G. ocenę techniczną dotyczącą przedmiotowego pojazdu.

Koszt sporządzenia oceny technicznej wyniósł 615 zł.

dowód: ocena techniczna k. 36 – 40, faktura k. 47

W związku z zakupem przedmiotowego pojazdu strona powodowa poniosła:

1)  koszty związane z rejestracją pojazdu w kwocie 256 zł,

2)  koszty ubezpieczenia w kwocie 1.398 zł,

3)  koszt wymiany rozrządu i oleju w kwocie 300 zł,

4)  koszt zakupu części w kwocie 1.109 zł.

dowód: potwierdzenie wpłaty k. 41, polisa k. 42, faktura k. 43, paragony k. 44, 45, potwierdzenie wpłaty k. 46

Koszty konieczne do usunięcia opisanych wyżej wad ujawnionych w pojeździe powódek wynosi 3.292,81 zł brutto z zastosowaniem nowego fabrycznie sterownika silnika z sieci dealerskiej F., a z zastosowaniem sterownika pochodzącego z rynku wtórnego – około 1.042,43 zł.

dowód: opinia biegłego R. W. k. 170 – 192, 215 – 219

Sąd dał wiarę zeznaniom W. P., były bowiem spójne i logiczne, a zarazem zgodne z zeznaniami M. P. i Ł. W., zaś pozostały materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności.

Sąd nie dał wiary zeznaniom J. J. w części, w której zaprzeczył jakoby naprawiał sterownik w przedmiotowym pojeździe przed jego zakupem przez powódki, ta część zeznań świadka była bowiem sprzeczna z treścią wcześniejszej rozmowy J. J. z W. P. (stenogram k. 48 – 50), były również sprzeczne z zeznaniami W. P., M. P. i Ł. W.. W pozostałym zakresie sąd uznał zeznania J. J. za wiarygodne, w tej części nie budziły bowiem wątpliwości w świetle pozostałego materiału dowodowego.

Sąd dał wiarę zeznaniom Ł. W., były bowiem spójne i logiczne, znalazły przy tym potwierdzenie w zeznaniach W. P.. Z tego samego powodu sąd uznał a wiarygodne zeznania M. P.. Pozostały materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań Ł. W. i M. P..

Sąd nie dał wiary zeznaniom E. K. w części, w której zaprzeczyła jakoby przedmiotowe auto miało wady ukryte. Ta część zeznań pozwanej była sprzeczna z wynikami opinii uzupełniającej biegłego z dziedziny techniki samochodowej R. W.. Sąd nie dał również wiary zeznaniom E. K. w części, w której wynikało z nich, że sterownik w przedmiotowym pojeździe nie był naprawiany przed jego sprzedażą powódkom – z tych samych przyczyn, dla których nie dał w tym zakresie wiary zeznaniom J. J.. W pozostałym zakresie sąd uznał zeznania E. K. za wiarygodne, w tej części nie były bowiem zasadniczo sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym.

Sąd uwzględnił wyniki opinii biegłego z dziedziny techniki samochodowej R. W., treść opinii wskazuje bowiem na to, że biegły wnikliwie przeanalizował okoliczności istotne dla wyników swego opracowania, a sformułowane przez niego wnioski są zrozumiałe i logicznie wynikają z ustaleń, które legły u ich podstaw. Sąd miał nadto na względzie doświadczenie biegłego w sporządzaniu opinii z zakresu objętego zleceniem sądu.

Opinia biegłego była kwestionowana przez powódki, przy czym zastrzeżenia powódek zmierzały w istocie do uściślenia wniosków zawartych w opinii.

Biegły odniósł się do zarzutów strony powodowej w opinii uzupełniającej przedstawiając obszerne i przekonujące wyjaśnienie kwestii podnoszonych przez powódki, dlatego też sąd przy ustalaniu stanu faktycznego uwzględnił również wyniki tej opinii.

Pozostałe dokumenty w oparciu o które sąd ustalił powyższy stan faktyczny nie budziły wątpliwości sądu, nie były również kwestionowane przez strony.

Sąd zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 535 kc przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady(art. 560 § 1 kc).

Kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna (art. 560 § 4 kc).

Zgodnie z art. 494 § 1 kc strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania.

Zwrot świadczenia na rzecz konsumenta powinien nastąpić niezwłocznie (art. 494 § 2 kc).

Okolicznością bezsporną był fakt, iż strony zawarły w dniu 10.09.2017 r. umowę przez którą pozwana w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej sprzedała pozwanym za 6.500 zł samochód marki F. (...) o numerze VIN (...). Istotą sporu między stronami była natomiast kwestia czy w czasie zawierania umowy przedmiotowy pojazd posiadał wadę.

W oparciu o wyniki opinii biegłego z dziedziny techniki samochodowej R. W. ustalono, że producent pojazdów F. nie przewiduje technologii naprawy sterowników silnika, a naprawa wykonana przez J. J. przed sprzedażą przedmiotowego pojazdu powódkom nie była naprawą zgodną z technologią producenta pojazdu, który nie przewiduje takich napraw sterowników. Przedmiotowy pojazd przed jego sprzedażą powódkom posiadał zatem wadę techniczną i ukrytą. Co więcej biegły R. W. nie przesądzając o przyczynie późniejszych problemów z przedmiotowym samochodem nie wykluczył, że sterownik mógł posiadać uszkodzenia powstałe na skutek nieprawidłowej naprawy wykonanej przez J. J..

Dodać należy, że powódki nie zostały poinformowane przez pozwaną o powyższej ingerencji w sterownik zanim doszło do sprzedaży, były zarazem zapewniane, że w aucie nic nie było robione.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że przedmiotowy pojazd w czasie zawarcia przez strony umowy sprzedaży z dnia 10.09.2017 r. miał wadę.

Brak jest zarazem podstaw do uznania, że była to wada nieistotna. Co więcej w ocenie technicznej rzeczoznawca S. G. wskazał, że naprawa sterownika dokonana w przedmiotowym aucie nie była zgodna z technologią naprawy, a sama naprawa może wiązać się z zagrożeniem życia gdy np. przy wyprzedzaniu sterownik poprzez nieumiejętną naprawę bądź użycie nieprawidłowych elementów do naprawy ulegnie uszkodzeniu. Rzeczoznawca wskazał, że zachowanie zgodne z technologią naprawy polega w tym wypadku na wymianie części na nową.

W konsekwencji zaistniała sytuacja, w której powódki były uprawnione do złożenia pozwanej oświadczenia o odstąpieniu od umowy, co uczyniły w piśmie z dnia 27.10.2017 r. wysłanym pozwanej w dniu 03.11.2017 r.

W wyniku odstąpienia przez powódki od umowy mogły one – zgodnie z art. 494 § 1 kc - żądać od pozwanej zwrotu zapłaconej ceny, to jest kwoty 6.500 zł, co również uczyniły we wskazanym wyżej piśmie z dnia 27.10.2017 r.

W opisanych wyżej okoliczności powódki mogły nadto na podstawie art. 494 § 1 kc żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania.

Strona powodowa wykazała, że w związku zawarciem umowy z pozwaną poniosła koszty związane z zakupem przedmiotowego pojazdu w łącznej kwocie 3.063 zł w tym:

1)  koszty związane z rejestracją pojazdu w kwocie 256 zł,

2)  koszty ubezpieczenia w kwocie 1.398 zł,

3)  koszt wymiany rozrządu i oleju w kwocie 300 zł,

4)  koszt zakupu części w kwocie 1.109 zł.

Zasadność poniesienia tych kosztów w związku z zakupem przedmiotowego pojazdu przez stronę powodową nie budziła wątpliwości. Pomimo ich poniesienia powódki nie mogą korzystać z przedmiotowego pojazdu, który został im sprzedany przez pozwaną jako wadliwy.

Sąd uznał za uzasadnione również roszczenie powódek o zasądzenie kwoty 615 zł tytułem zwrotu wydatku poniesionego na sporządzenie na zlecenie strony powodowej oceny technicznej przedmiotowego pojazdu. Wydatek ten pozostawał w ścisłym związku przyczynowym z umową z dnia 10.09.2017 r. Wycena sporządzona na zlecenie M. P. była jej niezbędna, aby mogła zweryfikować stan pojazdu i przyczyny istniejących problemów z tym autem, które pojawiły się po zawarciu umowy z pozwaną. Powódka nie posiada wiedzy fachowej z zakresu techniki samochodowej i dla ustalenia przyczyny niesprawności przedmiotowego pojazdu zmuszona była zlecić ekspertyzę niezależnemu rzeczoznawcy. Koszty kalkulacji wchodzą zatem w skład szkody, stanowią bowiem uszczerbek w majątku poszkodowanych, który nie zaistniałby, gdyby nie zaistniało zdarzenie wywołujące szkodę. Uszczerbek ten pozostaje więc w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Poniesienie tego wydatku było obiektywnie uzasadnione, albowiem zmierzało do ustalenia przyczyny problemów z przedmiotowym pojazdem po zawarciu umowy między stronami.

Suma kwot 3.063 zł i 615 zł wynosi 3.678 zł. Powódki żądały jednak z tytułu naprawienia szkody zasądzenia kwoty 3.205 zł .

Z kolei suma kwot 6.500 zł i 3.205 zł wynosi 9.705 zł i taką kwotę należało zasądzić od pozwanej na rzecz powódek.

O odsetkach sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 359 § 2 kc uwzględniając fakt, że powódki żądały odsetek ustawowych od kwoty 6.500 zł od dnia 14.11.2017 r. do dnia zapłaty (wezwanie do zwrotu ceny w kwocie 6.500 zł w terminie 7 dni wysłano pozwanej w dniu 03.11.2017 r.) oraz od kwoty 3.205 zł (z tytułu naprawienia szkody) od dnia następnego po doręczeniu stronie pozwanej odpisu pozwu do dnia zapłaty (odpis pozwu doręczono pozwanej w dniu 16.05.2018 r.).

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Zgodnie z art. 98 § 1 kc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 3 kpc).

Powódki poniosły koszty procesu w łącznej kwocie 2.720 zł obejmujące:

1)  wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 1.800 zł,

2)  opłaty skarbowe od pełnomocnictwa w łącznej kwocie 34 zł,

3)  opłatę od pozwu w kwocie 486 zł,

4)  zaliczkę na poczet kosztów opinii biegłego w kwocie 400 zł.

Powódki wygrały sprawę w całości, dlatego te należało w całości uwzględnić ich wniosek o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc orzekł jak w punkcie 2 wyroku.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

W toku postepowania powstały koszty sądowe związane ze sporządzeniem opinii przez biegłego z dziedziny techniki samochodowej R. W. w łącznej kwocie 1.832,63 zł (1.513,91 + 318,72).

Na poczet kosztów opinii strony uiściły zaliczki w łącznej kwocie 800 zł.

Nieuiszczone koszty sądowe wyniosły zatem 1.032,63 zł (1.832,63 – 800).

Pozwana przegrała sprawę w całości, dlatego też należało w całości obciążyć ją nieuiszczonymi kosztami sądowymi.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych orzekł jak w punkcie 3 wyroku.

sędzia Karol Dryjański