Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Koninie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Konin, dnia 7 lipca 2023 r.

Sąd Rejonowy w Koninie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący sędzia Agnieszka Libiszewska

po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. w Koninie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa E. (...) z siedzibą w W.

przeciwko A. G.

o zapłatę

oddala powództwo.

sędzia Agnieszka Libiszewska

UZASADNIENIE

Strona powodowa E. (...) z siedzibą w W. o zasądzenie od pozwanej A. G. kwoty 2237,29 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, jak również kwoty 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu powód podał, że dochodzona niniejszym pozwem wierzytelność powstała w związku z zawarciem przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym w dniu 28 maja 2015 roku umowy bankowej oznaczonej numerem (...). Pozwana nie wywiązała się z obowiązku spłaty zobowiązania w terminie oznaczonym w umowie w związku z czym roszczenie z niej wynikające stało się wymagalne w całości z dniem 30 lipca 2019 roku. Następnie na mocy umowy cesji z dnia 16 sierpnia 2022 roku wierzyciel pierwotny dokonał przelewu przysługującej mu od pozwanej wierzytelności na rzecz powoda. Powód podał, że łączna wartość zadłużenia pozwanej wynosi 2237,29 zł, na co składają się:

- kwota 1799,61 zł – z tytułu niespłaconego kapitału umowy,

- kwota 437,68 zł – z tytułu niezaspokojonych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty niespłaconego kapitału od dnia następnego po dniu wymagalności do dnia wystawienia wyciągu z ksiąg rachunkowych Funduszu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 8 września 2011 roku pozwana A. G. zawarła z Bankiem (...) S.A. z siedzibą we W. (obecnie (...) Bank (...) S.A.) umowę usług bankowości elektronicznej (...). Na postawie tej umowy, w dniu 28 maja 2015 roku została zawarta pomiędzy stronami umowa o udzielenie kredytu i wydanie płatniczej karty kredytowej. W treści umowy wskazano, iż bank udziela pozwanej limitu kredytowego w rachunku karty w całkowitej kwocie 1.600 zł. Kredyt udzielony został na czas określony, który upływał po okresie dwóch lat, liczonych począwszy od ostatniego dnia miesiąca, w którym umowa została zawarta.

Wykorzystanie kredytu było możliwe poprzez dokonywanie transakcji gotówkowych i bezgotówkowych.

Na dzień zawarcia umowy oprocentowanie kwoty limitu kredytowego wynosiło 10 % w stosunku rocznym.

Całkowita kwota do zapłaty na dzień zawarcia umowy wynosiła 1.912,61 zł przy założeniu, że uruchomienie kredytu nastąpi w dniu zawarcia umowy. Na całkowitą kwotę do zapłaty składały się:

całkowita kwota kredytu 1.600 zł

całkowity koszt kredytu 312,62 zł, w tym:

odsetki od kredytu w wysokości 168,61 zł,

koszty ustanowienia zabezpieczeń w wysokości 0,00 zł

opłaty za kartę w łącznej wysokości 144,00 zł za pierwszy dwuletni okres obowiązywania umowy.

Rzeczywista roczna stopa oprocentowania na dzień zawarcia umowy wynosiła 19,78 % od kwoty całkowitego kosztu kredytu.

Spłata zadłużenia następowała poprzez dokonywanie wpłat na rachunek karty kredytowej w kwocie niemniejszej niż wymagana kwota minimalna w terminie spłaty wskazanym na zestawieniu operacji. Od zadłużenia przeterminowanego bank był uprawniony do naliczania odsetek w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP.

Bank miał prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 62-dniowego okresu wypowiedzenia.

Dowód: umowa usług bankowości elektronicznej (...) z dnia 8 września 2011 roku k. 98-100, potwierdzenie zawarcia umowy k. 101-108

W kierowanym do pozwanego piśmie z dnia 6 maja 2016 roku pożyczkodawca wezwał pozwaną do dobrowolnego uregulowania zadłużenia minimalnego w wysokości 226,21 zł w terminie do dnia 27 maja 2016 roku. Jednocześnie poinformował, iż zadłużenie wynosi 1.640,85 zł i wzrasta. Do ww. pisma dołączona została broszura informująca o możliwości restrukturyzacji kredytu.

Dowód: pismo z dnia 6 maja 2016 roku k. 109, broszura informacyjna k. 110

W dniu 19 lipca 2019 roku wierzyciel pierwotny sporządził list informacyjny, w którym poinformował, że zgodnie z Regulaminem wydawania i używania kart kredytowych (...) S.A., umowa nr (...) wygasła. Ponadto wskazał, iż na rachunku karty istnieje zadłużenie w wysokości 2.169,40 zł, które winno być spłacone w terminie do dnia 26 lipca 2019 roku. Do ww. pisma dołączona została broszura informująca o możliwości restrukturyzacji kredytu.

Dowód: list informacyjny z dnia 19 lipca 2019 roku k. 111, broszura informacyjna k. 112, historia operacji dla rachunku (...) za okres od 25 grudnia 2000 roku do 25 stycznia 2023 roku k. 113-116

W dniu 16 sierpnia 2022 roku wierzyciel pierwotny zawarł z powodem umowę o przelew wierzytelności m.in. wobec dłużniczki A. G..

Dowód: umowa przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji z dnia 16 sierpnia 2022 roku k. 10-32, zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dnia 16 sierpnia 2022 roku k. 73-76

Pismem z dnia 9 września 2022 roku powód skierował do pozwanej przedsądowe wezwanie do zapłaty.

Dowód: pismo z dnia 9 września 2022 roku k. 71-72

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie znajdujących się w sprawie dowodów z dokumentów, których prawidłowość i rzetelność sporządzenia nie budziła wątpliwości Sądu.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 339 § 1 k.p.c. sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. W tym przypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawartych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (art. 339 § 2 k.p.c.).

Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew, wobec powyższego Sąd wydał wyrok zaoczny.

Niewątpliwie roszczenie powoda znajduje uzasadnienie w przepisach prawa w tym art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Na gruncie niniejszej sprawy powód domagał się od pozwanej zapłaty kwoty stanowiącej nieuiszczone przez pozwaną należności wynikające z zawartej umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty kredytowej. Należności te wynikały z transakcji gotówkowych i bezgotówkowych, jakich pozwana dokonywała przy użyciu karty oraz z naliczonych przez stronę powodową odsetek.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie pozwana jest konsumentem, natomiast powód posiada status przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 117 § 2 ¹ k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Okoliczność tą Sąd bierze pod uwagę z urzędu.

Zgodnie z przepisem art. 6 nieobowiązującej już ustawy z dnia 12 września 2002 roku o elektronicznych instrumentach płatniczych roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniały się z upływem 2 lat. Wskazana ustawa została uchylona przez ustawę z dnia 12 lipca 2013 roku o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw, która to w przepisie art. 38 stanowiła, iż traci moc ustawa z dnia 12 września 2002 roku o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1232).

W świetle powyższego zasadnym jest wniosek, iż zastosowanie znajdą ogólne zasady przedawnienia określone w przepisie art. 118 k.c., tj. 3-letni termin związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazać należy, że wierzytelności dochodzone w niniejszej sprawie wiązały się z prowadzoną przez Bank działalnością gospodarczą. W takim przypadku kodeks cywilny przewiduje 3-letni termin przedawnienia.

W myśl art. 117 § 2 ¹ k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 roku (Dz.U. z 2018 r. poz. 1104), która weszła w życie w dniu 9 lipca 2018 roku Przepisy przejściowe ustawy zmieniającej nie przewidują ograniczenia czasowego stosowania wyżej wskazanego przepisu. Oznacza to, że przepis ten znajduje zastosowanie do wszystkich spraw sądowych, które nie zakończyły się przed dniem wejścia w życie nowelizacji (także tych zainicjowanych przed dniem wejścia w życie ustawy). Znajduje to potwierdzenie w art. 5 ust. 4 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że Sąd rozpoznający sprawę o zapłatę zobligowany jest do badania, czy dochodzona na gruncie postępowania sądowego wierzytelność wobec konsumenta nie uległa przedawnieniu. W przypadku natomiast stwierdzenia takiego przedawnienia Sąd zobligowany jest do odmowy udzielenia ochrony prawnej zgłoszonemu roszczeniu.

Ustawa zmieniająca z dnia 13 kwietnia 2018 roku zaktualizowała również treść art. 118 k.c. Aktualnie przepis ten stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

W treści umowy o udzielenie kredytu i wydanie płatniczej karty kredytowej z dnia 28 maja 2015 roku wskazano, iż kredyt udzielony został na czas określony, który upływał po okresie dwóch lat, liczonych począwszy od ostatniego dnia miesiąca, w którym umowa została zawarta. Przedmiotowa umowa wygasła z dniem 31 maja 2017 roku. Od wskazanego terminu do daty złożenia pozwu (13 grudnia 2022 roku) upłynął okres prawie 5 lat, a termin przedawnienia jak wyżej wskazano, wynosi 3 lata i upłynął z dniem 31 grudnia 2020 roku, co uzasadnia uznanie roszczenia za przedawnione. Powód nie udowodnił przed Sądem, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia

Uznając zatem, iż doszło do przedawnienia roszczenia Sąd powództwo oddalił.

sędzia Agnieszka Libiszewska